منتظر

گل و خار از پروین اعتصامی
نویسنده : ابوالحسن اصفهانی - ساعت ۱٠:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/٢٧
 

(بنام خدا)

گل و خار

              در باغ ، وقت صبح چنین گفت گل به خار      

                                                        کـ : « ـ زخویش هیچ نا یدت ای زشت روی ، غار؟!

            گلزار ، خا نه گل و ریحان و سو سن است

                                                           آ ن به که خـــــار ، جای گزیند به شـــوره زار

            پژمرده خاطر است و سر افکنده و نژند

                                                                در باغ، هــر که را نَبُوَد رنگ و بو و بار

  با من تو را چه دعوی مهر است و همری؟

                                                               نا چیزی توام همه جا کرد شرمـــــسار

 در صحبت تو پاک مرا تار و پود سوخت

                                                            شاد آن گلی که خار و خش نیست در جوار

گه دست می خراشی و که جامه می دَری

                                                          یا چون تویی، چگونه توان بود سازگــــــار ؟

پاکی و تاب ِ چهره من در تو نیست هیچ

                                                           با آنکه با غبان مَنَت بــــــتوده آبـــــــیار

شبنم همـــاره بر ورقم بو سه می زند

                                                           اَبرَم بـه ســـر همـــیشه گهر می کند نثار

در زیر پا نهد تو را رهروان ولیـــک

                                                         مـا را به ســـر زنـــــد عرو ســـان گُلعِذار

دل گر نمی گذاری و نیش اَر نمی زنی

                                                           بی مو جی ، چرا زتو هر کس کُند فــرار ؟»

خندید خار و گفت : « تو سختی ندیده ای          

                                                          آری ، هر که آن که روز سیه دید ، شد نَزار

ما را فکنده اند نه خویش اوفتاده ایم

                  گر عا قلی ، مَخَنـتد به افتــــاده ، زینـــــهار

گردون به سوی گوشه نشینان نظر نکرد

                                                     بیهوده بود زحمت ِ امیــــد و انـتـــــــــــظار

یک روز آرزو و هوس بی شمار بــود

                                                    دَر دا ، مــــرا ز مـــــانه نــــیاورد در شمـــار

بــا آنکه هیچ کار نمی آیدم زدست 

                                               بس روزها که با مـــنت افتــــــاده است کـــار

از خودت نبودَت آگهی ، از ضعف کو دکی

                                             آن ساعتـــی که چهره گشودی ،  عـــــروش وار

تا دَرزی بهــــار بـــرای تو جامه دوخت

                                               بس جامه را گُسیـــختم ای دوست! پود و تــار 

هنگام خُفتَن تو نخُفتم ، برای  آ نـــــک

                                                گلچجین بسی نهفته در این ســـــــز مــر غزار

از پا سبان ِ خویشتنت عا ر بهر چیست ؟

                                                نشنیده ای حکایت گنــــــج و حــــد یث مـــــار

آن کو تو را فروغ و صفا و جمال داد

                                              در حیرتم که از چه مــــرا کرد خـــــــاکــــــسار

بی رونقیم و بیخود و نا چیز ، زان سبب

                                               از ما دریغ داشت خوشی ، دور روزگــــــــــــــار

ما را غمی ز فتنه بادِ سمُـــوم نیست           در پیش خار و خس چه زمستان ، چه نو بهار

با جور و طعنِ خار کن و تیشه ســـاختـــــن

                                               بهــــتر ز رنج طعنه شــــنیدن ، هــــــزار بـــار 

این سُست مهر دایه ، در این گا هوار ِ تنــــگ

                                              از بهر راحتِ تـــو مــــــرا داده بـــس فشـــــار

آییــــــــن کینه توزی گیتی کُهن نشد

                                            پروره گـــر یکی ، دگــــــــر ی را بِکُشــــت  زار

ما را به سر فکند و تو را بر فراشــت

                                           مــار ا فشــرده گــــوش و تو را داد گـــــوشوار

آن پر توی که چهره تو را جلوه گر نمود

                                            تا  نزد ما رســــــید ، به ناگـــــاه شــــــد شرار

مشّا طــه ســـــــپهر نیاراست روی من

                                              با مگوی کز چه مـــرا نیست خــــواســــــــــتار

خواری سزای خار و خوشی در خور گل است

                                            از تاب خویش و خیر گی من عجب مـــــــــــــدار

شادابی تو دولت یک هفته بیش بیســـــت

                                            بر عهـــــــد چــــــــــرخ و وعـده گیتی چه اعتبار؟

آنان کز این کبود قــــدح باده می دهند

                                          خود خواه رابسی نگـــــــــذارند هـــــــــو شــــیار

گر خار یا گُلیم، سر انجام نیستــــــــــی

                                              در باغ دهـــــــــــر هیچ گلی نیست پایــــــــــدار

گُلبُن بســـی فتاده ز سیل قضا به خاک

                                               گلبرگ بس شده است ز باد خـــــــــزان غبـــــــار

بس گل شگفت صبحدم و شا گه فسرد

                                            ترســــــــم تو نیز دیــــــــر نمــــــانی به شاخسار

خلقِ زمانه با تو به روز خوشی خو شند

                                           تا رنــــــتگ با ختی ، فکنندت به رهگـــــــــــــــذار

روزی که هیچ نام و نشانی نداشتی

                                        جـــــــــز من تورا که بود هوا خواه و دوستـــــدار ؟»

پروین ! ستم نمی کند آر با غبان دهر

                                        گل را چــــــــراست عـــزت و خار از چه روست خوار ؟