منتظر

حدیث
نویسنده : ابوالحسن اصفهانی - ساعت ٩:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٠/٧
 

فضیلت عظیم حضرت علی(ع) نزد خدا و رسول خدا(ص)

قَالَ رَسُولُ اللهِ(ص): «الرَّوْحُ وَ الرَّاحَةُ وَ الْفَلْجُ وَ الْفَلَاحُ وَ النَّجَاحُ وَ الْبَرَکَةُ وَ الْعَفْوُ وَ الْعَافِیَةُ وَ الْمُعَافَاةُ وَ الْبُشْرَى وَ النَّضْرَةُ وَ الرِّضَا وَ الْقُرْبُ وَ الْقَرَابَةُ وَ النَّصْرُ وَ الظَفَرُ وَ التَّمْکِینُ وَ السُّرُورُ وَ الْمَحَبَّةُ مِنَ اللهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى عَلَى مَنْ أَحَبَّ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ(ع) وَ وَالاهُ وَ ائْتَمَّ بِهِ وَ أَقَرَّ بِفَضْلِهِ وَ تَوَلَّى الْأَوْصِیَاءَ مِنْ بَعْدِهِ وَ حَقٌّ عَلَیَّ أَنْ أُدْخِلَهُمْ فِی شَفَاعَتِی وَ حَقٌّ عَلَى رَبِّی أَنْ یَسْتَجِیبَ لِی فِیهِمْ وَ هُمْ أَتْبَاعِی وَ مَنْ تَبِعَنِی فَإِنَّهُ مِنِّی‏»؛[1]

از سوی خداوند متعال؛ آسایش و راحتى، کامیابى و رستگارى و پیروزى، برکت و گذشت و تندرستى و عافیت، بشارت و خرّمى و رضایتمندى، قرب و خویشاوندى، یارى و پیروزى و توانمندى، شادى و محبّت، بر کسى باد که على بن ابى طالب را دوست بدارد، ولایت او را بپذیرد، به او اقتدا کند، به فضل و برترى او اقرار نماید، و امامانِ پس از او را به ولایت بپذیرد.

بر من است که آنان را شفاعت کنم و بر پروردگار من است که خواسته مرا درباره آنان اجابت کند. آنان پیروان من هستند و هر که از من پیروى کند، از من است.

 

ثواب کسی که نام خدا را احترام کند

عَنْ رَسُولِ اللهِ(ص): «مَنْ رَفَعَ قِرْطَاساً مِنَ الْأَرْضِ مَکْتُوباً عَلَیْهِ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ إِجْلَالًا لِلَّهِ وَ لِاسْمِهِ عَنْ أَنْ یُدَاسَ کَانَ عِنْدَ اللهِ مِنَ الصِّدِّیقِینَ وَ خُفِّفَ عَنْ وَالِدَیْهِ وَ إِنْ کَانَا مُشْرِکَیْن‏»؛[2]

از پیامبر خدا(ص) نقل شده است: «هر کس کاغذى را که نام خدا و بسم الله روى آن نوشته شده است، به خاطر احترام از خدا و نام مقدسش از زمین بردارد که پایمال نشود، نزد خدا در زمره صدیقین به حساب آمده و از گناهان پدر و مادرش کاسته مى‏ شود هر چند که مشرک باشند.

 

عاقبت کسی که در مقابل دیگری غذا بخورد و او را شریک نکند

عَن النَّبِیُّ(ص): «مَنْ أَکَلَ وَ ذُو عَیْنَیْنِ یَنْظُرُ إِلَیْهِ وَ لَمْ یُوَاسِهِ ابْتُلِیَ بِدَاءٍ لَا دَوَاءَ لَه‏»؛[3]

پیامبر(ص) فرمود: هر کس غذا بخورد و در همان حال موجودی(انسان یا حیوانی) با چشم ناظر غذا خوردن او باشد، و او را در غذای خود شریک نکند، به دردى گرفتار شود، که درمان ندارد.


 

[1]. بحار الأنوار 27: 92.

[2]. مجموعة ورام ‏1: 32.

[3]. مجموعة ورام ‏1: 47.