منتظر

عید نو روز
نویسنده : ابوالحسن اصفهانی - ساعت ٩:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/٦
 

 

 

فضیلت عید نوروز نزد اهلبیت(ع)

عَنْ مُعَلَّى بْنِ خُنَیْسٍ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ(ع) یَوْمَ النَّیْرُوزِ، فَقَالَ(ع): أَ تَعْرِفُ هَذَا الْیَوْمَ؟ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ هَذَا یَوْمٌ تُعَظِّمُهُ الْعَجَمُ وَ تَتَهَادَى فِیهِ. فَقَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ الصَّادِقُ(ع): وَ الْبَیْتِ الْعَتِیقِ الَّذِی بِمَکَّةَ مَا هَذَا إِلَّا لِأَمْرٍ قَدِیمٍ أُفَسِّرُهُ لَکَ حَتَّى تَفْهَمَهُ. قُلْتُ: یَا سَیِّدِی إِنَّ عِلْمَ هَذَا مِنْ عِنْدِکَ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنْ أَنْ یَعِیشَ أَمْوَاتِی وَ تَمُوتَ أَعْدَائِی. فَقَالَ: یَا مُعَلَّى إِنَّ یَوْمَ النَّیْرُوزِ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی أَخَذَ اللَّهُ فِیهِ مَوَاثِیقَ الْعِبَادِ أَنْ یَعْبُدُوهُ وَ لَا یُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ أَنْ یُؤْمِنُوا بِرُسُلِهِ وَ حُجَجِهِ وَ أَنْ یُؤْمِنُوا بِالْأَئِمَّةِ(ع) وَ هُوَ أَوَّلُ یَوْمٍ طَلَعَتْ فِیهِ الشَّمْسُ وَ هَبَّتْ بِهِ الرِّیَاحُ وَ خُلِقَتْ فِیهِ زَهْرَةُ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی اسْتَوَتْ فِیهِ سَفِینَةُ نُوحٍ(ع) عَلَى الْجُودِیِّ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی أَحْیَا اللَّهُ فِیهِ الَّذِینَ خَرَجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْیاهُمْ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی نَزَلَ فِیهِ جَبْرَئِیلُ عَلَى النَّبِیِّ(ص) وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی حَمَلَ فِیهِ رَسُولُ اللَّهِ(ص) أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ(ع) عَلَى مَنْکِبِهِ حَتَّى رَمَى أَصْنَامَ قُرَیْشٍ مِنْ فَوْقِ الْبَیْتِ الْحَرَامِ فَهَشَمَهَا وَ کَذَلِکَ إِبْرَاهِیمُ(ع) وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی أَمَرَ النَّبِیُّ(ص) أَصْحَابَهُ أَنْ یُبَایِعُوا عَلِیّاً(ع) بِإِمْرَةِ الْمُؤْمِنِینَ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی وَجَّهَ النَّبِیُّ(ص) عَلِیّاً(ع) إِلَى وَادِی الْجِنِّ یَأْخُذُ عَلَیْهِمُ الْبَیْعَةَ لَهُ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی بُویِعَ لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ(ع) فِیهِ الْبَیْعَةَ الثَّانِیَةَ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی ظَفِرَ فِیهِ بِأَهْلِ النَّهْرَوَانِ وَ قَتَلَ ذَا الثُّدَیَّةِ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی یَظْهَرُ فِیهِ قَائِمُنَا وَ وُلَاةُ الْأَمْرِ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی یَظْفَرُ فِیهِ قَائِمُنَا بِالدَّجَّالِ فَیَصْلِبُهُ عَلَى کُنَاسَةِ الْکُوفَةِ وَ مَا مِنْ یَوْمِ نَیْرُوزٍ إِلَّا وَ نَحْنُ نَتَوَقَّعُ فِیهِ الْفَرَجَ لِأَنَّهُ مِنْ أَیَّامِنَا وَ أَیَّامِ شِیعَتِنَا حَفِظَتْهُ الْعَجَمُ وَ ضَیَّعْتُمُوهُ‏»؛‌[1]

در روایتی از معلّى بن خنیس آمده است که در نوروز نزد امام صادق(علیه‌السّلام) رفتم.

امام(ع) فرمود: امروز را می‌شناسى؟

گفتم: قربانت گردم؛ امروز روزیست که عجمها(فارسها) آن را بزرگ می‌دارند و به یکدیگر هدیه می‌دهند.

فرمود: سوگند به کعبه‏اى که در مکّه است؛ این شیوه براى امریست دیرین، که برایت تفسیر می‌کنم تا بفهمى.

گفتم: اى آقای من؛ اینکه این مطلب را از شما بدانم، برایم محبوبتر از این است که مرده‏هایم زنده شوند و دشمنانم بمیرند.

امام(ع) فرمود: در نوروز بود که خدا از بنده‏هایش پیمان گرفت که او را بپرستند و شریک با او نیاورند، و به رسولان و حُجَجَش بگروند، و به ائمّه(علیهم‌السلام) ایمان آورند.

نخستین روز است که خورشید تابیده، باد وزیده و گل در زمین شکفته است.

روزى است که کشتى نوح(ع) بر کوه جودى پهلو گرفت.

روزى است که خدا در آن هزارها نفر را که از ترس مرگ گریخته و مرده بودند، زنده کرد.

روزى است که جبرئیل(ع) به پیغمبر(ص) فرود آمد.

روزى است که پیغمبر(ص)، حضرت على(ع) را به دوش گرفت تا بتهاى قریش را از فراز کعبه افکند و خُرد کرد.

و همچنین حضرت ابراهیم(ع).[که در این روز بتهای بت پرستان را شکست]

روزى است که پیغمبر(ص) به اصحابش‏ امر فرمود تا با أمیرالمؤمنین(ع) بیعت کردند.

روزى است که پیغمبر(ص)، حضرت على(ع) را به وادى پریان فرستاد تا از آنها بیعت گیرد.

روزى است که دوباره مردم با على(ع) بیعت کردند.

روزى است که حضرت علی(ع) بر خوارج نهروان پیروز شد و ذو الثدیة را کشت.

روزى است که قائم(عج) ظهور کند و روزى که بر دجّال پیروز شود و او را در زباله‏دان کوفه بدار زند.

نوروزى نیاید جز اینکه ما انتظار و توقّع فرج داریم، زیرا از روزهاى ما و روزهاى شیعیان ماست. عجمها(فارسها) آن را حفظ کردند و شما آن را گم کردید.

 

سفارش به هدیه دادن به یکدیگر و اثر آن

عَنِ النَّبِیِّ(ص‏): «تَهَادَوْا تَحَابُّوا فَإِنَّ الْهَدِیَّة َ تُضَعِّفُ الحُبَّ و تَذْهَبُ بِغَوائِلِ‏ الصَّدرِ»؛[2]

پیامبر خدا(ص) فرمود: به یکدیگر هدیه بدهید تا رشته‌‌ی محبت میان شما استوار شود، زیرا هدیه، محبت را می‌‌افزاید و کینه را از بین می‌‌برد.

 

اثر بسیار عظیم کمک به مستمندان و نیازمندان

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ(ع) قَالَ: «إِنَّ اللَّهَ یَقُولُ مَا مِنْ شَیْ‏ءٍ إِلَّا وَ قَدْ وَکَّلْتُ بِهِ مَنْ یَقْبِضُهُ غَیْرِی إِلَّا الصَّدَقَةَ فَإِنِّی أَتَلَقَّفُهَا بِیَدِی تَلَقُّفاً حَتَّى إِنَّ الرَّجُلَ لَیَتَصَدَّقُ بِالتَّمْرَةِ أَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ فَأُرَبِّیهَا لَهُ کَمَا یُرَبِّی الرَّجُلُ فَلُوَّهُ وَ فَصِیلَهُ فَیَأْتِی یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ هُوَ مِثْلُ أُحُدٍ وَ أَعْظَمُ مِنْ أُحُدٍ»؛[3]

امام صادق(ع) فرمود: خداوند متعال می‌‌فرماید: هیچ چیز نیست مگر اینکه دیگری را موکل گرفتن آن کرده‌‌ام، بجز صدقه، که آن را به دست خود می‌‌گیرم، حتّی اگر شخصی خرمایی یا نصف خرمایی را صدقه می‌‌دهد، آن را پرورش می‌‌دهم، همچنان که کسی کرّه اسب خود را پرورش می‌‌دهد و چون روز قیامت به ملاقات من رسد آن صدقه را خواهد دید در حالی مثل کوه احد می‌‌باشد.»


 

[1]. بحارالأنوار ‏56: 92.

[2]. نهج الفصاحة: 392.

[3]. وسائل الشیعة 9: 382.