منتظر

احا دیث
نویسنده : ابوالحسن اصفهانی - ساعت ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/۱٠
 

خداوند به ما توفیق معرفت، عبادت و عمل به دستوراتش عنایت فرماید. آمین

 

 

احادیثی بسیار زیبا و گهربار از حضرت محمد(ص)

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص):

پیامبرخدا(ص) فرمود:

«ثَلَاثَةٌ مِنَ الذُّنُوبِ تُعَجَّلُ عُقُوبَتُهَا وَ لَاتُؤَخَّرُ إِلَى الْآخِرَةِ: عُقُوقُ الْوَالِدَیْنِ وَ الْبَغْیُ عَلَى النَّاسِ وَ کُفْرُ الْإِحْسَان»؛[1]

‏مجازات سه دسته از گناهان زودرس مى‌‌باشد و به قیامت کشانده نمى‌‌شود:آزار و اذیت پدر و مادر، ظلم در حقّ مردم، ناسپاسى در مقابل کارهاى نیک دیگران.

 

«مَنْ زَارَ عَالِماً فَکَأَنَّمَا زَارَنِی وَ مَنْ صَافَحَ عَالِماً فَکَأَنَّمَا صَافَحَنِی وَ مَنْ جَالَسَ عَالِماً فَکَأَنَّمَا جَالَسَنِی وَ مَن‏ جَالَسَنِی فِی الدُّنْیَا أُجْلِسُهُ مَعِی یَوْمَ الْقِیَامَةِ»؛ [2]

هر کس به دیدار و زیارت عالم و دانشمندى برود مثل آن است که مرا زیارت کرده، هر که با دانشمندى دست بدهد و مصافحه کند مثل آن که با من مصافحه نموده، هر کس همنشین دانشمندى گردد مثل آن است که با من همنشین بوده، و هر کس در دنیا با من همنشین شود، در آخرت همنشین من خواهد گشت.

 

«مَنْ تَوَلّى عَمَلا وَ هُوَ یَعْلَمُ أنَّهُ لَیْسَ لَهُ بِأهْلٍ، فَلْیتُبَّوَءُ مَقْعَدُهُ مِنَ النّارِ»؛[3]

هر کس مسئولیت و سرپرستی کاری را بپذیرد و بداند که أهلیّت آن را ندارد، در قبر و قیامت جایگاه او پر از آتش خواهد شد.

 

احادیثی بسیار زیبا و درربار از امام صادق(ع)

قَالَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ(ع):

امام صادق(ع) فرمود:

«مَنْ قَرَأَ فِی الْمُصْحَفِ نَظَراً مُتِّعَ بِبَصَرِهِ وَ خُفِّفَ عَنْ وَالِدَیْهِ وَ إِنْ کَانَا کَافِرَیْن‏»؛[4]

هر که قرآن شریف را از روى آن قرائت نماید بر روشنائى چشمش ‍ افزوده گردد؛ و نیز گناهان پدر و مادرش سبک شود گرچه کافر باشند.

 

«مَنْ مَلَکَ نَفْسَهُ إِذَا رَغِبَ وَ إِذَا رَهِبَ وَ إِذَا اشْتَهَى وَ إِذَا غَضِبَ وَ إِذَا رَضِیَ حَرَّمَ اللَّهُ جَسَدَهُ عَلَى النَّار»؛[5]

هر کس در چهار موقع، مالک نفس خود باشد، خداوند متعال آتش جهنم را بر بدن او حرام مى‌‌گرداند؛ هنگام رفاه و توسعه زندگى، هنگام سختى و تنگدستى، هنگام شهوت و آرزو و هنگام خشم و غضب.

 

«أَیُّمَا مُؤْمِنٍ سَأَلَهُ أَخُوهُ الْمُؤْمِنُ حَاجَةً وَ هُوَ یَقْدِرُ عَلَى قَضَائِهَا وَ لَمْ یَقْضِهَا لَهُ سَلَّطَ اللَّهُ عَلَیْهِ شُجَاعاً فِی قَبْرِهِ یَنْهَشُ أَصَابِعَه»؛[6]

هر مؤمنى از برادر مؤمنش حاجتى بخواهد و او می‌‌تواند آن را برآورد ولی برنیاورد، خداوند در قبرش یک افعی را بر او مسلط می‌‌کند تا آنکه انگشتانش را بگزد و دائما در عذاب باشد.


 

[1]. أمالی المفید: 237.

[2]. مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل ‏17: 300.

[3]. تاریخ الإسلام 7: 285.

[4]. ثواب الأعمال و عقاب الأعمال: 102.

[5]. أمالی الصدوق: 329.

[6]. بحار الأنوار 71: 319.