منتظر

بررسی وفات پیامبر، رحلت یا شهادت
نویسنده : ابوالحسن اصفهانی - ساعت ٥:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/٩
 
بررسی وفات پیامبر؛ رحلت یا شهادت؟!

یکی از مظلومیتهای حضرت رسول این است که معمولا به کیفیت شهادت ایشان توجه نمی­شود. و معمولا بیان می­شود رحلت حضرت رسول، درحالیکه کتابهای سیره و حدیث مرگ رسول خدا بوسیله سم را تایید و آن را با احادیث متواتر ذکر کرده اند.

ما من نبیٍّ أو وصیٍّ إلا شهیدٌ(بررسی وفات پیامبر؛ رحلت یا شهادت؟!)

وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَی أَعْقَابِکُمْ وَمَن یَنقَلِبْ عَلَیَ عَقِبَیْهِ فَلَن یَضُرَّ اللّهَ شَیْئًا وَسَیَجْزِی اللّهُ الشَّاکِرِینَ. (آل عمران ایه ۱۴۴)(محمد [ص‏] فقط فرستاده خداست‏؛ و پیش از او، فرستادگان دیگری نیز بودند؛ آیا اگر او بمیرد و یا کشته شود، شما به عقب برمی‏گردید؟ و هر کس به عقب باز گردد، هرگز به خدا ضرری نمی‏زند؛ و خداوند بزودی شاکران را پاداش خواهد داد.)

یکی از مظلومیتهای حضرت رسول این است که معمولا به کیفیت شهادت ایشان توجه نمی­شود. و معمولا بیان می­شود رحلت حضرت رسول، درحالیکه کتابهای سیره و حدیث مرگ رسول خدا بوسیله سم را تایید و آن را با احادیث متواتر ذکر کرده اند.

علمای شیعه و سنّی اتفاق نظر دارند که حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله به سبب سمّی که به آن حضرت خورانده شده شهید و از دار دنیا رفته اند نه اینکه به صورت مرگ طبیعی این اتقاق دردناک رخ داده باشد.

ابن سعد می­گوید: پیامبر صلی الله علیه و آله به سبب سمّ وفات کرد در حالیکه شصت و سه سال سن داشتند. ( المجدد فی الانساب. محمد بن محمد علوی ص۶)

علامه حلی شهادت رسول خدا را به وسیله سم ذکر میکند.( هی المطلب حلی ج? ص۸۸۷)

در کتاب جامع الرواه آمده است: پیامبر (ص) در مدینه مسموم درگذشت.( جامع الرواه محمد علی اردبیلی ج۲ص۴۶?)

شیخ طوسی میگوید: رسول خدا دو شب باقیمانده از ماه صفر در سال دهم هجری مسموم درگذشت.( تهذیب الاحکام ج۶ص۱ و بحار الانوار ج۲۲ص۵۱۴)

بیهقی از عبدالله بن مسعود روایت کرده است که وی گفت: اگر ۹بار قسم بخورم که رسول خدا کشته شده است برایم محبوبتر است از اینکه یکبار قسم بخورم که او کشته نشده است به جهت اینکه خداوند او را پیامبر شهید قرار داده است.( السیره النبویه ابن کثیر دمشقی ج۴ص۴۴۹)

حاکم نیشابور کشته شدن رسول خدا را تایید کرده است. آنجا که میگوید: شعبی گفته است: بخدا قسم رسول خدا و ابوبکر با سم کشته شدند و عمر و عثمان و علی بن ابیطالب با شمشیر کشته شدند و حسن بن علی با سم و حسین بن علی با شمشیر کشته شد.( المستدرک. ج۳ص۶۰)

ابن مسعود شهید شدن پیامبر در سنه ۱۱ هجری تایید و تاکید کرده است.( السیره نبویه ابن کثیر ج۴ص۴۴۹ و البدایه و النهایه ج۶ص۳۱۷و۳۲۲)

امام صادق(ع) فرمود: هیچ پیامبری یا وصی او نیست مگر آنکه شهید میشود.( بصائر الدرجات ص۱۴۸و بحارالانوار ج۱۷ص۴۰۵و ج۴۰ص۱۳۹) و همچنین فرمودند: هیچ کس از ما(اهل بیت) نیست مگر آنکه مسموم یا مقتول خواهد بود.( کفایه الاثر- خراز قمی ص ۱۶۲ و وسائل الشیعه ج۱۴ص۲ و بحارالانوار ج۴۵ص۱ و من لایحضره الفقیه)

بنابراین، شهادت حضرت رسول توسط سم قطعی است و آنچه که جای بحث دارد این است که چه کسی و در چه زمانی ایشان را به شهادت رسانده اند.

در برخی از متون آمده است: «گروهی، زنِ یکی از اشراف یهود را به نام زینب فریب دادند که پیامبر را از طریق غذا مسموم سازد. نقشة وی از این قرار بود که آن زن، کسی را خدمت یکی از یاران پیامبر فرستاد و از او پرسید که پیامبر اسلام کدام عضو از گوسفند را بیشتر دوست می دارد. او در پاسخ گفت: ذراع گوسفند مطبوع‌ترین عضو برای پیامبر است. زینب، گوسفندی را بریان کرد و آن را مسموم ساخت، و بیش از همه در ذراع آن سم داخل نمود و به عنوان هدیه خدمت پیامبر فرستاد. پیامبر نخستین لقمه ای را که به دهان گذارد، احساس کرد مسموم است. فوراً آن را از دهان در آورد، ولی کسی که با ایشان غذا می خورد، یعنی «بشر بن براء معرور» که از روی غفلت چند لقمه خورده بود؛ پس از مدتی بر اثر سم در گذشت. پیامبر دستور داد زینب را احضار کردند و به او گفت: چرا چنین جفایی را بر من روا داشتی؟! وی در پاسخ گفت: تو اوضاع قبیلة ما را هم بر هم زدی، من با خود فکر کردم که اگر فرمانروا باشی، با خوردن این سم از بین خواهی رفت، و اگر پیامبر خدا باشی، قطعاً از آن اطلاع یافته و از خوردن آن خودداری خواهی نمود.

ابن اسحاق گزارش می دهد: «رسول خدا در معرض وفات خود به «امّ بشر» دختر «براء بن معرور» که برای عیادت وی آمده بود گفت: از همان خوراکی که با برادرت در «خیبر» خورده، اکنون رگ دلم قطع می شود. بدین جهت مسلمانان رسول خدا را علاوه بر افتخارات نبوّت دارای مقام شهادت هم می دانستند.

   علامه مجلسی میگوید: احتمال داردکه هر دو سم در شهادت پیامبر مؤثر بوده اند.( بحارالانوار ج۲۲ص۵۱۶)

منظور علامه از دو سم یکی سم خیبر است و دیگری سمی که در روزهای آخر حیاتش به او نوشاندند. دشمنان برای اینکه اسم آنها به عنوان قاتلین حضرت رسول در جامعه پخش نشود به دست و پا افتادند و صحنه را غبار آلود کردند و گفتند: درست است که رسول خدا مسموم شده اما این اثر سم خیبر در سال هفتم هجری بوده است که اینک او را از پای درآورده است.

 


 
 
زیارت
نویسنده : ابوالحسن اصفهانی - ساعت ٩:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/٢
 

آثار بسیار عظیم زیارت با معرفت امام حسین(ع) در دنیا و آخرت

قَالَ أَبُو عَبْدِاللهِ(ع): «مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَیْنِ(ع) عَارِفاً بِحَقِّهِ کَتَبَ اللهُ لَهُ أَجْرَ مَنْ أَعْتَقَ أَلْفَ نَسَمَةٍ وَ کَمَنْ حَمَلَ أَلْفَ فَرَسٍ فِی سَبِیلِ اللهِ مُسْرَجَةٍ مُلْجَمَةٍ وَ مَنْ زَارَهُ کَانَ اللهُ لَهُ مِنْ وَرَاءِ حَوَائِجِهِ وَ کُفِیَ مَا هَمَّهُ مِنْ أَمْرِ دُنْیَاهُ فَإِنَّهُ یَجْلِبُ الرِّزْقَ عَلَى الْعَبْدِ وَ یُخَلِّفُ عَلَیْهِ مَا یُنْفِقُ وَ یَغْفِرُ لَهُ ذُنُوبَ خَمْسِینَ سَنَةً وَ یَرْجِعُ إِلَى أَهْلِهِ وَ مَا عَلَیْهِ وِزْرٌ وَ لَا خَطِیئَةٌ إِلَّا وَ قَدْ مُحِیَتْ مِنْ صَحِیفَتِهِ فَإِنْ هَلَکَ فِی سَفْرَتِهِ نَزَلَتِ الْمَلَائِکَةُ فَغَسَّلَتْهُ وَ فُتِحَ لَهُ بَابٌ إِلَى الْجَنَّةِ یَدْخُلُ بِذَلِکَ عَلَیْهِ رَوْحُهَا حَتَّى یُنْشَرَ وَ إِنْ سَلِمَ فُتِحَ لَهُ الْبَابُ الَّذِی یَنْزِلُ مِنْهُ رِزْقُهُ وَ یُجْعَلُ لَهُ بِکُلِّ دِرْهَمٍ أَنْفَقَهُ عَشَرَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ وَ ذُخِرَ لَهُ ذَلِکَ وَ إِذَا حُشِرَ قِیلَ لَهُ لَکَ بِکُلِّ دِرْهَمٍ عَشَرَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ إِنَّ اللهَ نَظَرَ لَکَ فَذَخَرَهَا لَکَ عِنْدَه‏»؛[1]

امام صادق(ع) فرمود: هر کس در حالى که امام حسین(ع) را با معرفت نسبت به حق او زیارت کند، خداوند براى او پاداشى معادل پاداش کسى که هزار بنده آزاد کرده باشد و هزار اسب مجهز در راه خدا آماده سازد می‌‌نویسد،

و هر کس او را زیارت کند خداوند در پى برآوردن حوایج او خواهد بود و امور دنیایى او را هم کفایت مى‌‌‏کند و این زیارت موجب جلب و کشش روزى براى بنده مى‌‌‏شود و هر چه در آن راه هزینه کند براى او جبران مى‌‌‏شود.

و گناهان پنجاه ساله‏‌‌اش آمرزیده مى‌‌‏شود، و چون به خانه برگردد بر او گناه و خطایى باقى نمى‌‌‏ماند و از صفحه عملش نابود مى‌‌‏شود.

و اگر در آن سفر بمیرد فرشتگان فرو مى‏‌‌آیند و او را غسل مى‌‌‏دهند و براى او درى به بهشت گشوده مى‌‌‏شود و روان او به بهشت در مى‏آید تا هنگامى که خودش از قبر برانگیخته شود.

و اگر سالم برگردد روزى او برایش از درى از بهشت مى‌‌‏رسد و در قبال هر درهمى که هزینه کرده باشد براى او ده هزار درهم اندوخته مى‌‌‏شود، و چون محشور شود به او مى‌‌گویند: در قبال هر درهم، براى تو ده هزار درهم نزد خداوند ذخیره شده است.

 

تاول زدن پا در پیاده روی به سوی اهلبیت(ع)

عَنْ بُرَیْدِ بْنِ مُعَاوِیَةَ الْعِجْلِیِّ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ أَبِی جَعْفَرٍ(ع) إِذْ دَخَلَ عَلَیْهِ قَادِمٌ مِنْ خُرَاسَانَ مَاشِیاً فَأَخْرَجَ رِجْلَیْهِ وَ قَدْ تَغَلَّفَتَا وَ قَالَ أَمَا وَ اللهِ مَا جَاءَ بِی مِنْ حَیْثُ جِئْتُ إِلَّا حُبُّکُمْ أَهْلَ الْبَیْتِ. فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ(ع): وَ اللهِ لَوْ أَحَبَّنَا حَجَرٌ حَشَرَهُ اللهُ مَعَنَا وَ هَلِ الدِّینُ إِلَّا الْحُبُّ؟...»؛[2]

راوی می‌‌گوید خدمت امام باقر(ع) بودم که مردی از خراسان -که با پای پیاده از خراسان خدمت امام رسیده بود- بر ایشان وارد شد.

سپس پای خویش را در حالی که تاول زده بود نشان داد و گفت: به خدا قسم فقط برای محبت شما اهل بیت این راه طولانی را طی کردم.

امام باقر(ع) فرمود: بخدا قسم حتی اگر یک سنگ به ما محبت داشته باشد، خدا آن سنگ را با ما محشور می‌‌کند. آیا دین چیزی غیر از محبت است؟

 

زیارت اربعین؛ یکی از نشانه‌‌های مؤمن

قالَ الامام الْعَسْکَرى(ع): «عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ: صَلَاةُ إِحْدَى وَ الْخَمْسِینَ وَ زِیَارَةُ الْأَرْبَعِینَ وَ التَّخَتُّمُ بِالْیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم‏»؛[3]

امام حسن عسکری(ع) فرمود: علامت و نشانه مؤمن پنج چیز است:

خواندن پنجاه و یک رکعت نماز(واجب و مستحب)،

زیارت أربعین امام حسین(علیه‌السّلام)،[رفتن به زیارت یا خواندن زیارت اربعین]

انگشتر به دست راست داشتن،

پیشانی رادر حال سجده روى خاک نهادن،

بلند خواندن «بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم».


 

[1]. روضة الواعظین و بصیرة المتعظین ‏1: 194.

[2]. بحار الأنوار 27: 95.

[3]. روضة الواعظین و بصیرة المتعظین ‏1: 195.

 

 

 


 
 
بی معرفتی کشور های دوست و برادر؟
نویسنده : ابوالحسن اصفهانی - ساعت ٩:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/٢
 
کد خبر: ۳۶۶۲۵۲
تاریخ انتشار: ۰۱ دی ۱۳۹۲ - ۰۸:۱۵ - 22 December 2013

قطعنامه‌ حقوق بشری اخیر علیه کشورمان در سازمان ملل در حالی با 86 رای موافق در مقابل 36 رای مخالف به تصویب رسید که 61کشور به آن رای ممتنع دادند. در این میان رای ممتنع برخی کشورها محل تامل است چراکه این کشورها در سال‌های گذشته از حمایت‌های مالی ایران برخوردار بودند و احمدی‌نژاد رابطه نزدیکی با آنها داشت.

به گزارش آرمان، نزدیکی دولت احمدی‌نژاد با این کشورها به اندازه‌ای بود که بعضا برخی با شنیدن نامشان تعجب می‌کردند چراکه نام برخی از این کشورها تاکنون به گوش بسیاری از هموطنان نخورده بود. یکی از این کشورها، کومور است. ارتباط ایران با کومور در زمانی قوت گرفت که احمدی‌نژاد باب دوستی با آنها را گشود و آن زمان بود که ایرانیان متوجه شدند مجمع‌الجزایر قمر یا کومور در جنوب شرقی آفریقا در آب‌های اقیانوس هند و در شرق سواحل موزامبیک و شمال غربی ماداگاسکار واقع است. برخی سایت‌ها هم نوشتند که احمد عبدا... محمد سامبی، رئیس‌جمهور کومور معروف به آیت‌ا... سامبی در سال ۲۰۰۶ رئیس‌جمهور این کشور شد. سامبی مانند اکثر اهالی دیگر قمر مسلمان سنی است و لقب آیت‌ا... را به خاطر اقامت و تحصیلش در شهر قم بر او نهاده‌اند. او در قم درباره نظریه‌های سیاسی اسلامی مطالعه می‌کرد و گفته می‌شود شاگرد آیت‌ا... محمدتقی مصباح‌یزدی بوده‌ است. آخرین ماه تابستان سال90 بود که احمدی‌نژاد در جریان سفر به نیویورک به‌منظور شرکت در شصت و ششمین مجمع عمومی سازمان ملل با رئیس‌جمهور کومور دیدار کرد و طی آن روابط دو کشور را مستحکم و برادرانه دانست و گفت: هیچ مانعی در مسیر توسعه روابط میان دو کشور وجود ندارد.

وی تصریح کرد: باید از همه ظرفیت‌های ممکن برای گسترش حداکثری روابط میان دو کشور در تمامی زمینه‌ها استفاده کنیم. رئیس‌جمهور کومور نیز در این دیدار با اشاره به جایگاه برتر ایران در تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی اظهار کرد: جمهوری کومور اهمیت ویژه‌ای برای گسترش هرچه بیشتر مناسبات دوجانبه و منطقه‌ای با جمهوری اسلامی ایران قائل است. وی همچنین خواستار تقویت هرچه بیشتر روابط و همکاری‌های بیشتر در زمینه‌های آموزش، انرژی، کشاورزی و حمل و نقل شد. در 5اردیبهشت92 هم محمود احمدی‌نژاد در دیدار احمد عبدا... احمد مواتان، سفیر جدید کومور روابط دو کشور را برادرانه و پایدار توصیف کرد و گفت: با وجود تلاش‌های دو کشور برای گسترش سطح روابط، ظرفیت‌های زیادی برای تعمیق این روابط وجود دارد. وی با اشاره به اینکه «ایران و کومور در یک جبهه قرار دارند»، اظهار کرد: ملت ایران همواره در کنار ملت کومور ایستاده و برای گسترش روابط با این کشور تلاش می‌کند. مواتان، سفیر جدید کومور نیز در این مراسم پس از تسلیم استوارنامه خود، اظهار امیدواری کرد که بتواند نقش موثر و مفیدی در گسترش هرچه بیشتر روابط دوجانبه داشته باشد. اما ظاهرا پس از رفتن احمدی‌نژاد از پاستور، رئیس‌جمهور کومور و سفیر این کشور در تهران تمام اظهارات خود را فراموش کرد که رای ممتنع به تصویب قطعنامه نمونه آشکار آن است. رای ممتنع کومور به قطعنامه ضدایرانی نشان داد که دولت قبل در برقراری ارتباط با برخی کشورها و ارائه تسهیلات مالی به آنها عجله کرده است و به نوعی این ارتباطات با شناخت کافی صورت نگرفته است.

صدای مجلس هم درآمد

روز گذشته عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی در واکنش به این مساله که در تصویب قطعنامه شورای امنیت برخی از کشورهای دوست و همپیمان که همکاری گسترده اقتصادی با کشورمان دارند به این قطعنامه رای ممتنع یا موافق داده‌اند، گفت: اعتقاد دارم وزارت خارجه باید بررسی کند و نسبت به آرایی که داده شده پیگیری لازم و موضع موردنیاز را اتخاذ نماید. محمدحسن آصفری با بیان اینکه برخی کشورهایی که روابط اقتصادی خوبی با ایران دارند یا از ایران کمک دریافت می‌کنند به قطعنامه حقوق بشری علیه ایران رای موافق یا ممتنع داده‌اند، افزود: وزارت خارجه نسبت به کشورهایی که به قطعنامه حقوق بشری علیه کشورمان رای موافق داده‌اند موضع‌گیری کند. وی درباره رای کشورهای سوازیلند و کومور که کمک‌های اقتصادی از ایران می‌گیرند و به این قطعنامه رای منفی نداده‌اند، تصریح کرد: اعتقاد دارم جمهوری اسلامی سکوت نداشته باشد و نسبت به این اقدام دو کشور واکنش نشان دهد. وی درباره تصویب قطعنامه حقوق بشری در مجمع عمومی سازمان ملل علیه کشورمان گفت: نخستین چیزی که مهم است اینکه در هیچ کشوری به اندازه ایران حقوق بشر رعایت نمی‌شود بطوری که اقلیت‌های دینی در مجلس نماینده دارند و از حقوق اقوام دفاع می‌کنند.

وی با بیان آنکه پایبندی به حقوق بشر در ایران در هیچ کشوری نیست، ادامه داد: اساس پایه اسلام بر مبنای برابری و برادری است و رنگ و نژاد و قومیت از نگاه اسلام یکسان است ولی برخی کشورها که ادعای دموکراسی و حقوق بشر دارند حقوق بشر در کشورشان رعایت نمی‌شود. عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی تاکید کرد: جای تاسف دارد که چنین قطعنامه‌ای توسط بسیاری از کشورهایی که حقوق بشر در آنجا رعایت نمی‌شود علیه ما تصویب می‌شود این یک نگاه سیاسی است و غربی‌ها دنبال یک سناریوی جدید هستند وقتی می‌بینند مساله هسته‌ای دارد به نتیجه می‌رسد چنین مسائلی را مطرح می‌کنند و در آینده نیز احتمالا سراغ مسائل موشکی خواهند رفت. آصفری با بیان اینکه تصویب قطعنامه نشان‌دهنده این است که غربی‌ها درصدد مقابله با نظام ایران هستند، خاطرنشان کرد: این شانتاژگری و استفاده از اهرم فشار یک کار سیاسی است و باید آقای بان‌کی‌مون پاسخگو باشد و بگوید چرا قبل از تصویب قطعنامه پاسخگوی جنایت‌های تروریست‌ها در عراق و سوریه نیستند. بگویند که فرانسه که مدعی لیبرالیسم و آزادی است چرا با مهاجران آن کشور برخوردهای ضدحقوق بشری می‌کند درحالی که هیچ کشوری این تعداد افغانی را به کشورش راه نداده جمهوری اسلامی ایران 2 میلیون افغانی را در کشور جای داده و با آنها مانند شهروند ایرانی برخورد می‌کند.


 
 
اثار بسیار عظیم زیارت اربعین
نویسنده : ابوالحسن اصفهانی - ساعت ۱٠:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/۱
 

آثار بسیار عظیم زیارت با معرفت امام حسین(ع) در دنیا و آخرت

قَالَ أَبُو عَبْدِاللهِ(ع): «مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَیْنِ(ع) عَارِفاً بِحَقِّهِ کَتَبَ اللهُ لَهُ أَجْرَ مَنْ أَعْتَقَ أَلْفَ نَسَمَةٍ وَ کَمَنْ حَمَلَ أَلْفَ فَرَسٍ فِی سَبِیلِ اللهِ مُسْرَجَةٍ مُلْجَمَةٍ وَ مَنْ زَارَهُ کَانَ اللهُ لَهُ مِنْ وَرَاءِ حَوَائِجِهِ وَ کُفِیَ مَا هَمَّهُ مِنْ أَمْرِ دُنْیَاهُ فَإِنَّهُ یَجْلِبُ الرِّزْقَ عَلَى الْعَبْدِ وَ یُخَلِّفُ عَلَیْهِ مَا یُنْفِقُ وَ یَغْفِرُ لَهُ ذُنُوبَ خَمْسِینَ سَنَةً وَ یَرْجِعُ إِلَى أَهْلِهِ وَ مَا عَلَیْهِ وِزْرٌ وَ لَا خَطِیئَةٌ إِلَّا وَ قَدْ مُحِیَتْ مِنْ صَحِیفَتِهِ فَإِنْ هَلَکَ فِی سَفْرَتِهِ نَزَلَتِ الْمَلَائِکَةُ فَغَسَّلَتْهُ وَ فُتِحَ لَهُ بَابٌ إِلَى الْجَنَّةِ یَدْخُلُ بِذَلِکَ عَلَیْهِ رَوْحُهَا حَتَّى یُنْشَرَ وَ إِنْ سَلِمَ فُتِحَ لَهُ الْبَابُ الَّذِی یَنْزِلُ مِنْهُ رِزْقُهُ وَ یُجْعَلُ لَهُ بِکُلِّ دِرْهَمٍ أَنْفَقَهُ عَشَرَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ وَ ذُخِرَ لَهُ ذَلِکَ وَ إِذَا حُشِرَ قِیلَ لَهُ لَکَ بِکُلِّ دِرْهَمٍ عَشَرَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ إِنَّ اللهَ نَظَرَ لَکَ فَذَخَرَهَا لَکَ عِنْدَه‏»؛[1]

امام صادق(ع) فرمود: هر کس در حالى که امام حسین(ع) را با معرفت نسبت به حق او زیارت کند، خداوند براى او پاداشى معادل پاداش کسى که هزار بنده آزاد کرده باشد و هزار اسب مجهز در راه خدا آماده سازد می‌‌نویسد،

و هر کس او را زیارت کند خداوند در پى برآوردن حوایج او خواهد بود و امور دنیایى او را هم کفایت مى‌‌‏کند و این زیارت موجب جلب و کشش روزى براى بنده مى‌‌‏شود و هر چه در آن راه هزینه کند براى او جبران مى‌‌‏شود.

و گناهان پنجاه ساله‏‌‌اش آمرزیده مى‌‌‏شود، و چون به خانه برگردد بر او گناه و خطایى باقى نمى‌‌‏ماند و از صفحه عملش نابود مى‌‌‏شود.

و اگر در آن سفر بمیرد فرشتگان فرو مى‏‌‌آیند و او را غسل مى‌‌‏دهند و براى او درى به بهشت گشوده مى‌‌‏شود و روان او به بهشت در مى‏آید تا هنگامى که خودش از قبر برانگیخته شود.

و اگر سالم برگردد روزى او برایش از درى از بهشت مى‌‌‏رسد و در قبال هر درهمى که هزینه کرده باشد براى او ده هزار درهم اندوخته مى‌‌‏شود، و چون محشور شود به او مى‌‌گویند: در قبال هر درهم، براى تو ده هزار درهم نزد خداوند ذخیره شده است.

 

تاول زدن پا در پیاده روی به سوی اهلبیت(ع)

عَنْ بُرَیْدِ بْنِ مُعَاوِیَةَ الْعِجْلِیِّ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ أَبِی جَعْفَرٍ(ع) إِذْ دَخَلَ عَلَیْهِ قَادِمٌ مِنْ خُرَاسَانَ مَاشِیاً فَأَخْرَجَ رِجْلَیْهِ وَ قَدْ تَغَلَّفَتَا وَ قَالَ أَمَا وَ اللهِ مَا جَاءَ بِی مِنْ حَیْثُ جِئْتُ إِلَّا حُبُّکُمْ أَهْلَ الْبَیْتِ. فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ(ع): وَ اللهِ لَوْ أَحَبَّنَا حَجَرٌ حَشَرَهُ اللهُ مَعَنَا وَ هَلِ الدِّینُ إِلَّا الْحُبُّ؟...»؛[2]

راوی می‌‌گوید خدمت امام باقر(ع) بودم که مردی از خراسان -که با پای پیاده از خراسان خدمت امام رسیده بود- بر ایشان وارد شد.

سپس پای خویش را در حالی که تاول زده بود نشان داد و گفت: به خدا قسم فقط برای محبت شما اهل بیت این راه طولانی را طی کردم.

امام باقر(ع) فرمود: بخدا قسم حتی اگر یک سنگ به ما محبت داشته باشد، خدا آن سنگ را با ما محشور می‌‌کند. آیا دین چیزی غیر از محبت است؟

 

زیارت اربعین؛ یکی از نشانه‌‌های مؤمن

قالَ الامام الْعَسْکَرى(ع): «عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ: صَلَاةُ إِحْدَى وَ الْخَمْسِینَ وَ زِیَارَةُ الْأَرْبَعِینَ وَ التَّخَتُّمُ بِالْیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم‏»؛[3]

امام حسن عسکری(ع) فرمود: علامت و نشانه مؤمن پنج چیز است:

خواندن پنجاه و یک رکعت نماز(واجب و مستحب)،

زیارت أربعین امام حسین(علیه‌السّلام)،[رفتن به زیارت یا خواندن زیارت اربعین]

انگشتر به دست راست داشتن،

پیشانی رادر حال سجده روى خاک نهادن،

بلند خواندن «بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم».


 

[1]. روضة الواعظین و بصیرة المتعظین ‏1: 194.

[2]. بحار الأنوار 27: 95.

[3]. روضة الواعظین و بصیرة المتعظین ‏1: 195.